Jan Foudraine bij TROS Perspektief in 1993

Hoe heerlijk dat gesprekken over dat wat je bent zonder dat je er over nadenkt vers en tijdloos zijn en blijven. Zie hier een gesprek van meer dan 20 jaar geleden, bij de Tros op Radio 5 door de in 2002 overleden Freek Simon met psychiater Jan Foudraine (ook bekend onder de naam Swami Deva Amrito, de naam die hij kreeg van Osho die toen nog Bhagwan Shree Rajneesh heette.. volg je het nog?) ๐Ÿ™‚

Jan Foudraine is in dit gesprek zeer openhartig over zijn zoektocht, diepe dalen en zijn tijd in India. Ga er even voor zitten want dit gesprek van een uur is echt de moeite waard, mede door de vakkundigheid en oprechte interesse van de interviewer:

Gastcolumn van Steven Noomen

Vrij leven

Je kunt wel gezien hebben en heel goed weten dat het โ€˜ikโ€™ maar een gedachte is, en misschien heb je het zelfs wel duizend keer aan anderen verteld, maar dat betekent nog niet dat de intentie om voor dat vermeende โ€˜ikโ€™ te leven niet meer in je bestaat.

Het is niet zozeer het inzicht zelf dat telt, als wel hoe je dat in praktijk brengt, hier en nu. Steeds opnieuw. De neiging is om alleen in je bewuste gedachten te kijken, en dan te geloven dat dat alles is waar je mee te maken hebt. Maar dat is te gemakkelijk. Zo werkt het niet, want er spelen vrijwel altijd ook intenties mee uit het niet zo bewuste deel van je gedachtenwereld.

ย 

Test jezelf maar eens door hardop te zeggen โ€œDit moment ervaren, helemaal zoals het is, is mijn allerdiepste vervullingโ€. Als je dan daarna stil bent, en innerlijk luistert en voelt of je dat inderdaad oprecht meent, dan zul je bijna altijd een stemmetje horen dat zegt โ€œNee, ik wilโ€ฆโ€ en dan een of ander verhaal. Er is immers altijd wel iets dat nog beter kan, en het zit er er nu eenmaal erg diep in om niet helemaal blij en tevreden te zijn met hoe het is.

ย 

Is het dan de bedoeling dat we via zelfrealisatie volkomen tevreden moeten worden? Nou, ja en nee. Dat tevreden zijn kun je niet afdwingen. Ook niet met een inzicht. Maar wat wel kan is iedere keer opnieuw volkomen eerlijk zijn met die ontevredenheid. We moeten geen innerlijke vrede zien te vinden in plaats van die ontevredenheid, maar innerlijke vrede met wat is, dus ook met die ontevredenheid, want die is al deel van je ervaring. Zo krijgt het de ruimte waarin het kan transformeren, en daarmee breekt dan de gewoonte om stiekem toch voor dat โ€˜ikโ€™ te leven stukje bij beetje af.

ย 

Op het moment dat je eerlijk bent met jezelf, en dus ook dat ontevreden stemmetje oprecht als een deel van je ervaring hier en nu erkent, dan is het okee. Dan mag het zijn. Dan ben niet een probleem aan het oplossen, negeren of ontkennen, maar dan ben je als een moeder die haar huilende kind in de armen neemt en met haar glimlach de boodschap geeft van โ€œhuil jij maar, dat is okeeโ€, dus zonder te willen maken dat hij ophoudt. Onvoorwaardelijke aandacht. Als je zo omgaat met dat stemmetje in jezelf, dan is er ook ruimte om je hart te voelen en naar de buitenwereld te laten uitstromen, zonder dat je je door dat eisende stemmetje laat beรฏnvloeden of afleiden.

ย 

Maar blijf wel opletten, want zo gauw je je maar even toch door dat stemmetje laat beรฏnvloeden, dan leef je toch alweer voor dat โ€˜ikโ€™ met al zijn eisen en problemen, en dat kun je je gewoon niet permitteren, want je hebt al gezien hoe dat lijden in stand houdt en het natuurlijke uitstromen van je hart in de weg staat.

ย 

Niet doen. ๐Ÿ™‚

Een recent gesprek wat PK had met Steven luister je hier: