Eli Jaxon-Bear over het enneagram en advaita

Vanaf woensdag geeft Eli Jaxon-Bear (de man van Gangaji) een aantal lezingen in De Roos in Amsterdam (naast het Vondelpark), over het enneagram. Hier vind je meer info over dit evenement.

Hier een gesprek met hem over wat de valkuilen zijn van advaita en waar het enneagram wel en niet voor geschikt is:

Eli heeft een paar prachtige boeken uitgebracht over o.a. het enneagram:

From Fixation To Freedom – The Enneagram of Liberation (e-book)

Sudden Awakening

Sudden Awakening (e-book)

Ook is er een 7 delige cursus op CD van het enneagram door Eli Jaxon-Bear

eli boek

Advertenties

Jan Bor over OnZen

Filosoof Jan Bor neemt geen blad voor de mond. Zeker niet als het gaat om spiritualiteit, nondualiteit en alles wat daarin en daaromheen gebeurd. In zijn laatste boek OnZen waarschuwt ie uitgebreid voor de gevaren van je aansluiten bij een ‘moderne sekte’ zoals hij dat noemt en pleit hij voor eigen onderzoek. Wordt geen volgeling!

Het boek OnZen is er ook in e-book. Hier een opsomming van de rest van de mooie boeken van Jan Bor, in willekeurige volgorde:

25 eeuwen Westerse Filosofie
Mondriaan Filosoof
Mondriaan Filosoof e-book

Moed tot het Onmogelijke
Een (nieuwe) geschiedenis van de filosofie
Filosofie in een notedop

Schrijvende Denkers
Antwoordloze Waarom
Verbeelding van het Denken

Moment tussen Taal en Beeld
OnZen
OnZen e-book

onzen

Een eerder (pittig!) telefonisch gesprek met Jan over nondualiteit en zen vind je hier

Willem Glaudemans over Een Cursus in Wonderen

Nederland kent een aantal zeer inspirerende schrijvers over spiritualiteit. Een daarvan, misschien wel de meest doorgewinterde, is Willem Glaudemans. Hij werkte o.a. mee aan het vertalen van het meesterwerk ‘Een Cursus In Wonderen’ en schreef vanuit daar een tiental eigen boeken. Hieronder een vers interview met deze inspirerende meneer!

Een van de boeken waar Willem zo enthousiast over vertelt in het interview is Nu Even Stil van Jan Prins, wat er ook in e-book is. het andere is Jezus de Mysticus van AdyaShanti.

Willem gaf recent ook een lezing bij Miracles in Contact, de ECIW groep in Amersfoort:

Dit zijn Willem Glaudemans zijn boeken op een rij:

Reis van de Ziel (maar 5 euro)
Reis van de Ziel e-book (maar 2 euro)

Boek van Vergeving
Boek van Vergeving e-book

Boek van de Levensmissie
Boek van de Levensmissie e-book

Boek van de Universele Wetten
Boek van de Universele Wetten e-book

De Nag-Hammadi Geschriften

Boek van het Licht en de Liefde
Boek van het Licht en de Liefde e-book

Ingangen tot een cursus in wonderen
Ingangen tot een cursus in wonderen e-book

Boek van het Eeuwige Leven
Boek van het Eeuwige Leven e-book

Het Wonder van Vergeving
Het Wonder van Vergeving e-book
Het Wonder van Vergeving werkboek

Het Nachtblauwe Boek

Ook bracht Willem een aantal dichtbundels uit:

Kortstondig Bestendig
Veelkleurig Wit
Van Zelf Sprekend Heden

En natuurlijk het boek waar het allemaal zijn oorsprong vindt, Een Cursus in Wonderen

cursus

Meer mooie lezingen van Willem zijn op YouTube te vinden of via www.willemglaudemans.nl

Een mooi kort gesprek bij De Nachtzoen met Willem Glaudemans:

 

Tanja van der Heijden interview

Advaita Nederland interviewt Tanja van der Heijden:

AN: Welke link heb jij met Advaita?
Tanja: Die had ik in eerste instantie niet, toen zag ik iets voorbij komen van Alexander Smit en ik had die naam in het verleden wel eens gehoord dus ben ik gaan kijken en vond dus filmpjes van hem. Het was meer dan 10 jaar geleden dat ik zijn naam wel eens hoorde vandaar dat ik bij jullie kwam.

AN: Okee, duidelijk! En wat vond je van die filmpjes?
Tanja: Herkenbaar.

AN: Zoals?
Tanja: Wat hij zegt en schrijft, de diepte in jezelf vinden dat daar de bron zit van het al aanwezige in ons, verder heb ik niet zoveel met hem hoor want ondanks zijn verzet tegen goeroes was hij er zelf ook een goeroe.

AN: Hoe sta jij daar tegenover, tegenover goeroes?
Tanja: Je bent je eigen goeroe, iedereen heeft een innerlijke leermeester.

AN: Hoe weet je dat dan?
Tanja: Goede vraag. Door het proces waar ik zelf door heen ben gegaan, jarenlang was het een zoektocht voor mij, ik heb vele cursussen gedaan, vele opleidingen gevolgd, vele satsangs bijgewoond, en nooit voelde ik me thuis. Wat ik zag waren mensen die graag wilde leunen tegen een ander, die graag in extase wilde gaan om een bepaald gevoel. Het is geen oordeel want een ieder heeft zijn weg maar ik voelde me alleen in het geheel, het had geen raakvlakken en ik was daarna gewoon weer terug bij af. Het deed maar iets “tijdelijks” met me, het bleef niet in balans, totdat ik naar binnen ging en ging voelen wat is er aan de hand.

AN: Kwam toen de realisatie van je innerlijke goeroe?
Tanja: Toen nog niet, ik ontdekte dat ik vol zat met oude ervaringen en pijn in elke cel ik was toen wel in staat om readings te geven om in te voelen bij een ander maar ik had de weg naar binnen nog niet gemaakt, ik dacht van wel. Het denken is een perceptie van het nu moment in combinatie met het EGO soms leugenachtig. daar kwam ik achter gedurende deze reis. ik voelde me dus nog voor een deel afgesneden van het zelf van de bron en van innerlijke rust, het zijn. Iets wat nu heel erg speelt in de veranderde energie die nu op aarde komt.

AN: Maar je hebt contact, hoe ervaar je dat dan precies?
Tanja: Ik ervaar een enorme rust dat alles precies klopt in het hier en nu en dat daar een enorme kracht zit die niet te begrijpen is door het hoofd, door emoties of het ego. De rust in het niets is niets, niet te identificeren in een vorm, een vorm die wij zo graag ambiëren. Het is vormloos, vanuit daar komen de wijsheden op je pad telkens weer, het onderbewustzijn wil dit nog wel eens vertroebelen door oude ervaringen, wijsheden, geloven, pijnen, het geleerde, het ego, emoties en angst.

AN: Ben je deze bron ook of heb je er contact mee?
Tanja: Ik ben niets, het is niet te identificeren in zo’n kader hoor. Ik maak mezelf leeg en dat is alles, telkens opnieuw vanuit daar voelt het alsof ik onderdeel ben van een netwerk ook wel vaak anders genoemd. Ook daar ga ik me niet in verdiepen want zodra ik dat doe verlies ik het contact. Het leeg zijn en observeren van wat mag komen is alles wat het IK persoon kan doen om daar te komen. De verwarring wordt groot als mensen het proberen te kaderen er mooie woorden voor vinden.

AN: Wat is jouw advies aan hen die innerlijke rust zoeken of op zoek zijn naar hun ware zelf?
Tanja: Zichzelf ontdoen van façades en naar binnen gaan, gaan observeren, wat doe ik, waar komt dit vandaan, waarom wil ik een vorm, wat zijn mijn pijnen, wat zijn mijn gedragingen, zijn die kloppend, of is het een perceptie van het nu moment? Oude pijnen gaan loslaten, oude kennis ook, die vertroebelt alleen maar. In mijn praktijk help ik mensen daar mee, de bron is altijd rustig heeft geen oordeel. Het hoofd wel, het ego ook, het onderbewustzijn waar alles is opgeslagen ook, die maakt contact met het bewustzijn en zo komt het weer in het hoofd terecht. Ingewikkeld? En toch is alles is daar om die weg te vinden naar de bron naar het niets.

AN: Wat is het verschil van, met Tanja voor en na dit contact met deze innerlijke bron?
Tanja: De Tanja hiervoor was iemand die erg onder druk stond van het presteren en dingen wilde afdwingen om geluk te vinden en te ervaren. Toch is die Tanja juist die Tanja geweest die uiteindelijk de reis naar binnen maakte, dit omdat ze moe gestreden was van haar zelf. De nieuwe Tanja vertrouwt erop dat de weg de weg is en dat daar vele inzichten in zitten en dat dit nooit stopt en dat het telkens verdiept, die weg is oneindig en prachtig als je in overgave durft te gaan. De nieuwe Tanja staat voor kwetsbaarheid en openheid, compassie en mededogen naar zichzelf en naar anderen. Deze Tanja staat ook symbool voor totale vertrouwen in haar gave, in haar innerlijk weten. Daarvoor heb ik vele ervaringen moet doormaken.

AN: Is er een verschil voor jou, tussen contact met de bron hebben en de bron zelf zijn, zoals in Advaita wordt gezegd?
Tanja: Ja. Contact met de bron is dat je er telkens uitschiet, dat zie je heel veel bij spirituele mensen. zij zijn bijvoorbeeld uitstekend in staat andere te helpen, te healen en te readen en hebben dan ook contact met de andere wereld maar missen soms de diepte in het zelf doordat ze die weg nog niet bewandeld hebben, het zelf aanpakken. Maar voor alles is er het juiste moment hoor, dat is geen oordeel, ik ken deze weg ten slotte zelf ook heel erg goed, alles klopt altijd in het geheel. De bron zijn is onderdeel worden van het geheel, in vibratie, in zijnsvorm, in alles. Wij denken in materie (spullen, lichaamsvormen enzo enzo) maar het lichaam is een draagmiddel voor de energie. Als je in zijnsvorm blijft zal je merken dat de grenzen van het stoffelijke en materiele verdwijnen, dat je ego verdwijnt, je emoties geen lading meer hebben en je onderbewustzijn leeg is.

AN: Aan de ene kant ben je de bron en aan de andere kant niet, begrijp ik dat goed Tanja?
Tanja: Je bent altijd de bron, alleen voelen we dat soms niet zo. Dat zit in iedereen. Het is een kwestie van hoe kom ik daar en hoe hou ik dit. zoals boven eerder uitgelegd is dat een innerlijk proces en reis met volop inzichten naarmate je voor diepte kiest. dan zal je merken dat de bron niks is en toch alles. Dat je dan in zijnsvorm bent zonder woorden, zonder kaders, zonder een vorm. Je bestaat als onderdeel van het geheel en bent niet het geheel zelf. Volg je het nog? Het gaat erom hoe kom ik bij die bron hoe blijf ik daar, daar is maar een goed antwoord op en dat is het aangaan met jezelf in alles. Ik heb het idee dat jij de bron ziet als een soort verlichting?

AN: Binnen Advaita spreken ze over verlichting, dat klopt.
Tanja: Dat bestaat niet. Verlichting is een emotie een staat van extase die je als zodanig niet kunt vasthouden. Als je in contact komt met je bron zal hij je altijd beantwoorden op de weg van het leven. Verlichting is een emotie niet meer niet minder, niet een staat van zijn, in de bron bestaat er niet zoiets als verlichting maar wel stilte.

AN: Verlichting in de betekenis dat je jeZelf hebt gerealiseerd.
Tanja: Dat bestaat ook niet je zult altijd onderweg zijn. Als je jezelf wilt realiseren (lees hoofd, denken, ego) beperk je jezelf enorm en sta je niet meer open voor de vele werelden om ons heen. Er bestaat niet zoiets als zelfrealisatie want daar zitten namelijk eisen aan vast en die eisen komen uit het hoofd en het ego niet uit de bron die is eisenloos.

AN: Geen zelfrealisatie maar wel contact.
Tanja: Het contact krijg je door het met jezelf aan te gaan door jezelf te observeren, te kijken naar je gedachten waar komen die vandaan. Veel van die gedachten komen uit het onderbewustzijn waar alle ervaringen zitten opgeslagen en ook aangeleerde gedragingen. Andere gedachten komen uit het EGO die wil namelijk kaderen en verlichten en zo kunnen we nog wel effe doorgaan.

AN: Kunnen we dat EGO laten verdwijnen?
Tanja: Verdwijnen niet wel aangaan en eens goed naar luisteren wat het ego te vertellen heeft, 9/10 keer is het een leugen of een angst, vaak is de angst voor het zelf groter dan de angst zelf. Maar achter het EGO als je goed luistert zit wel een inzicht, een dieper inzicht.

AN: Kan je ego kleiner worden?
Tanja: Nee, een ego is niet klein of groot maar aanwezig doordat we een in ego en in een materiele gerichte wereld leven. In deze tijd is dit volledig aan het veranderen. Het ego denkt zo buiten zo binnen en wilt graag vormen en kaderen. De bron zegt zo binnen zo buiten dat wat je bij je draagt resoneer je naar buiten.

AN: Is voor jou alles een?
Tanja: NEE. We zijn niet een we zijn onderdeel van een geheel dat is wat anders, een zijn kun je niet eens met jezelf. Elke mens draagt de bron bij zich. Zie het als een web of matrix. Hoe meer mensen in het zelf komen hoe meer de matrix of het veld gaat resoneren in een geheel. Maar we zullen altijd een stuk af gescheidenheid voelen omdat we in een lichaam zitten en omdat dit nu eenmaal is zoals het is. Maar je kunt zeker onderdeel zijn van een geheel. Ieder met zijn eigen unieke blauwdruk en met blauwdruk bedoel ik waarvoor je hier echt bent.

AN: Binnen Advaita ben je gelijk aan God, zie jij dat ook zo?
Tanja: God is voor mij de bron. God is een rot woord omdat daar vele verkeerde energieën aan zijn gaan hangen. Veroordelende energieën en slechte geschiedenis en ervaringen en onderdrukking van de mensheid, het woord god is door mensen totaal vervormd. Daarom praat ik liever over de bron die heeft geen enkele lading, behalve dan dat het leeg is en daardoor juist mooi. god is een perceptie van de bron.

AN: Ben je juist iemand of niemand? Vaak een discussie punt binnen Advaita.
Tanja: Ik ben niemand. Ik hou niet van discussies die zijn van het hoofd. Als er een discussie is ga ik weg want tijdens een discussie gaat het erom wie er gelijk heeft en wie de meest juiste woorden heeft in die setting . Als je discussieert schiet je uit je bron en ga je in het hoofd en ego zitten maar van mij mogen mensen discussiëren, alleen hoef ik daar niet bij te zijn.

AN: Welk woord gebruik je liever in de plaats van zelfrealisatie?
Tanja: Het hoofd zal de bron NOOIT begrijpen. Je zelf vakantie geven van deze woorden is het beste cadeau wat je je kunt geven. In het niets zijn. Aan het woord zelfrealisatie zitten weer beelden, vormen en voorwaarden aan vast en is ook weer van het hoofd. Die wil graag weer vormgeven. Als je alles durft los te laten en in de stroom durft te staan dan zul je nog voor verassingen komen te staan. Dingen die je hoofd nooit had kunnen begrijpen of vormen gebeuren ineens. Zie hier een interview met jou, dat had ik vanochtend nog niet gedacht en zeker niet bedacht, toch weet ik dat het klopt in het geheel.

AN: Geen zelfrealisatie en niet verlicht maar wat ben je dan wel, in Een woord gezegd, Tanja?
Tanja: Niets, de bron dat is voldoende het zelf.

AN: Ja, leuk met jou nu in gesprek! Tanja.
Tanja: Voel eens hoe rustig het bij je wordt, je hoeft helemaal niets meer niet meer te zoeken niet meer te vormen niet meer te discussiëren gewoon hangen in je zijnsvorm en vanuit daar onderweg gaan en ontvangen.

AN: Mooi!
Tanja: Het is een zijnstoestand. Fijn he?

AN: Ja. Wil je nog iets aan dit interview toevoegen?
Tanja: In dit stadium hier op aarde zal iedereen de weg naar binnen vinden, steeds vaker en steeds meer zal dit gebeuren, de façades en maskers zullen langzaam de aarde verlaten om vervangen te worden door compassie en mededogen. Waarom niet eerst geven aan jezelf? Zodra je het aan jezelf geeft ben je een anker voor anderen. Dan en alleen zal de aarde in zijn geheel veranderen waar wij diep van binnen zo naar verlangen, de juiste weg is de weg naar het zelf.

Tanja op Linkedin
Tanja op YouTube

Marcel Stegers: Kind van het Licht!

In Roermond woont een hele bijzondere verschijning. Zijn naam is Marcel Stegers en hij was eerder te zien in het TV programma Jan Rijdt Rond, de opvolger van Man Bijt Hond.

Jan van Delden, een advaitaleraar in Frankrijk, en zijn vrouw zagen dit TV programma en tipten ons om misschien eens contact te zoeken met Marcel om wat langer met hem te praten over wat hem bezig houdt en hoe hij tegen het leven aankijkt. Dat resulteerde in een mooi gesprek van bijna een uur!

Neem ook eens een kijkje op Marcel’s eigen YouTube pagina, waar hij je oa een inkijk geeft in zijn bijzondere kamer. Via zijn website www.werkelijkgeluk.nl kun je nog veel meer van en over hem vinden.

Ook op Facebook is Marcel te vinden, misschien leuk om hem daar een berichtje te sturen!

Satyamo Uyldert interview

Advaita Nederland chat met Satyamo Uyldert:

AN: Wat is jouw link met Advaita?
Satyamo: Begon eigenlijk in de jaren zestig. Met het periodiek systeem. Daarin zag ik dat alle stoffen en materialen eigenlijk uit een beperkt aantal moleculen bestaan, en die zijn weer samengesteld uit een nog beperkter aantal elementen, en die bestaan weer uit een nog kleiner aantal elementaire deeltjes. Dat moest wel eindigen met dat alles uiteindelijk uit hetzelfde deeltje bestaat. Dat noemde ik vroeger in mijn middelbareschooltijd liefde. Ik kom een beetje uit een halve hippiewereld, en riep in mijn studententijd steeds dat alles één is…. Je ziet in die voorlopers van de new age ook al veel non-duale elementen.

AN: Waarom noemde je dat vroeger liefde?
Satyamo : Aantrekkingskracht, was synoniem voor mij met liefde. Protonen en elektronen zijn verliefde op elkaar. Probleem was wel dat sommige deeltjes elkaar ook konden afstoten… De enige manier om dat op te lossen was het om iets als ruimtedichtheid te bedenken, lol.

AN: Gebruik je nog steeds die omschrijving of (ook) anderen?
Satyamo: Nee, ik vind liefde nog te sentimenteel klinken vaak. Soms kan ik daar helemaal niet tegen en vind ik het vaag worden. Maar anderen vonden/vinden mij ook weer vaag als ik zeg dat alles één is – daar kunnen ze dan niks mee, zeggen ze. (Alsof je er dus iets mee zou moeten kunnen, maar dat terzijde.) Ik was in mijn middelbare schooltijd bij de Hervormde kerk betrokken. In mijn studententijd o.a. TM en je (ik) ging natuurlijk ook eens op bezoek bij Hare Krishna, Unified Familie, Scientology en zo… In 1979 naar Poona, Bhagwan. Daar herkende ik alles in. Zen en Tao spraken/spreken mij het meeste aan. Ik hou van paradoxen en zo. Later nog een poosje bij de Rozekruisers geweest, maar toen verteld werd dat Eckhart Tolle niet oké was (in andere woorden dan), ben ik daar weer weggegaan. Nu noem ik het gewoon ‘Het’….

AN: Wat zocht je daar (o.a. bij de Hare Krishna), die eenheid, die liefde?
Satyamo: Ja. Religie, spiritualiteit. Ik was/ben er altijd van overtuigd dat in de diepste grond alle integere religies uiteindelijk non-dualistisch en gnostische zijn. Zie de mystici. De laatste 10 jaar herkende ik natuurlijk veel in non-dualisme. Ik denk dat dit het laatste is, een soort eindpunt van zoeken, hoewel ik nog wel zoek. Soms ook niet, trouwens.

AN: Had je ook ervaringen in die tijd, dat je alles zag als eenheid/liefde?
Satyamo: Dat zijn gewoon heel gewone momenten van stilte, waarin ik nog wel denk maar alle oordelen zijn weggevallen. Gewoon genieten van alles dat is zoals het is. Vaak in de tuin met een sigaartje, maar vorige week ook op Hoog-Catharijne. Soms ook bij een klassiek concert: dan is er iets vreemds met mijn waarneming aan de hand. Heeft iets met non-lokaliteit te maken: wáár hoor ik eigenlijk die klanken? In min hoofd of dáár? Beide.

AN: Had je die ‘momenten van stilte’ al voor dat je naar Bhagwan (Osho) ging?
Satyamo: Ja, toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde. Zij draaiden ’s avonds wel eens klassieke muziek en luisterden daar dan ook echt naar. Dan ging ik wel eens bij hen zitten en staarde naar buiten waar in de stilte tramlijn 1 in de verte voorbijgleed. Maar na Osho is het wel toegenomen. Ik moet toegeven dat ik in mijn studententijd ook graag hasj rookte, met Pink Floyd-muziek en zo. Dat deed me wel beseffen dat datgene wat wij realiteit noemen toch héééél anders in elkaar zit dan we normaal denken. Voel daar ook iets van een grote grap in, humor. Humor is heel essentieel voor spiritualiteit.

AN: Waarom nam het na Osho toe?
Satyamo: Omdat ik ‘het’ had gevonden – eindelijk thuis bij gelijkgezinden (waar wij watermannen erg van houden 😉 ) Dat geeft rust. Nog zekerder weten dat ik niet gek was. Vergeet niet dat in die hippiecultuur al heel veel non-duale elementen zitten in hun ‘filosofie’. Timopthy Leary over lsd en zo.

AN : Okee! En nu, waar sta je nu met je ervaring van nondualiteit?
Satyamo: Nergens. Blij dat ik en af en toe mee mag maken, iets van verlichting mag proeven. Ik begrijp de vraag niet echt: waar sta ik nu?

AN: Is er iets veranderd voor je, betreffende die ervaringen? Je noemt het nu ‘Het’, niet waar? Satyamo: Ja, ze zijn ‘gewoner’ geworden, minder sensationeel. Ja, vaak noem ik het ‘Het’, maar niet altijd.

AN: Hebben die ervaringen je ook veranderd, ben je er een ander mens door geworden? Satyamo: Wat rustiger denk ik, meer zelfvertrouwen. Ik verlies wat interesse in psychologie, persoonlijkheidsleer, astrologie (ik ben eigenlijk een MSc in persoonlijkheidsleer, UvA, 1981, lol).

AN: Hoe uit zich dat, dat zelfvertrouwen?
Satyamo: Ik was goed in diagnostiek tijdens mijn studie. Maar ik geloof wel dat een goede diagnostiek al hetzelfde is als therapie. Dat ik minder twijfel aan mijn eigen ideeën, creativiteit en zo. Voor zover je van ‘eigen’ kan spreken dan.

AN: Zoek je nog, ben je nog bijvoorbeeld bij Osho?
Satyamo: Nee, niet meer. Hier en daar werk ik mee aan projectje zoals een boek verzorgen en dat is het dan. Voel me überhaupt niet meer aangetrokken tot een spirituele beweging, alsof advaita dat tegenspreekt. Wat niet wegneemt dat ik Osho en Tolle en een meer radicale McKenna heel erg waardeer en vele anderen hoor!

AN: En hoe zit het met jezelf, ben jij een ‘Osho’, een ‘Tolle’,… geworden?
Satyamo: Nee hoor. Ik ben niet verlicht, maar proef ervan, Ken Wilbers ‘One Taste’. Zolang ik nog niet echt ontspannen op de stoel bij de tandarts lig… Tja, de paradox van het zoeken naar het niet-zoeken. Eigenlijk weet ik niet eens of ik nu zoek of niet. Maar er zijn steeds vaker momenten dat ik niet zoek, en daar ben ik blij mee. Het: wie ben ik? wat ben ik? waar ben ik? blijven essentiële vragen voor me. Maar ook dat hoort er allemaal bij. Dat veroordeel ik niet meer.

AN: Soms zijn mensen overtuigd, dat ze het zullen worden, is dat ook voor jou zo of laat je dat open? Weet je het gewoon niet?…
Satyamo : Ja, eens zullen we allemaal verlicht zijn. Dank zij/ondanks onszelf. ‘Ich verleugne nicht die Schuld/Aber deine Gnad und Huld’/Ist viel grösser als die Sünde/Die ich stets in mir befinde’ horen we in de Mattheuspassie zingen. God/Het/Bewustzijn/The Force is altijd groter dan we denken. Klinkt wat gereformeerd hè?

AN: Hoe weet jij bijvoorbeeld dat Osho het wel had?
Satyamo: Toen ik sannyas kreeg en voor hem zat merkte ik dat hij leeg was, alsof hij van papier maché was en zijn woorden uit een hol innerlijk daarachter kwam. Ik voelde me opgelaten met die constatering, want leegheid is niet echt een compliment in onze Westerse cultuur. Terwijl Bhagwan zélf altijd zegt dat verlichten leeg zijn, een ‘Empty Boat’… En verder tja… intuïtie of zo, dat Bhagwan verlicht was, zijn uitstraling van absolute Stilte. En last but not least: humor!

AN: Je kon dat waarnemen bij Osho maar dat zegt dan eigenlijk ook alles over jezelf, niet waar?
Satyamo: Uiteraard. Velen herkennen dat niet. De vraag of je verlicht bent of niet is een hele lastige, alsof elk antwoord fout is.

AN: Bestaan er volgens jou valkuilen op deze weg naar de verlichting?
Satyamo: Ja. Niet zozeer het ego, maar het geloof dat je geen ego zou mogen hebben. Want ook ego hoort erbij. Non-dualisme omvat ook het dualisme, dus acceptatie daarvan. Welk vechten of zoeken je ook doet – het levert alleen iets op door uitputting, overgave, verliezen. Ik zit ook in de politiek als gemeenteraadslid – nou dat is een hele andere wereld. Maar wel goed om ook daarmee bezig te zijn. Het lastige van non-dualisme is dat er eigenlijk niets over te zeggen valt. Woorden horen bij dingen die allemaal verschillend zijn, of bij acties die allemaal weer anders zijn, en suggereren zo een wereld van onderscheid, verdeeldheid, gescheidenheid die volgens het non-dualisme puur illusie is. Da…

AN: Wat versta jij trouwens onder het ego, Satyamo?
Satyamo: Onderscheid tussen jezelf en anderen. Een soort oppervlaktespanning. In tegenstelling tot bijvoorbeeld empathie. Het persoonlijke tegenover het transpersoonlijke. Geslotenheid. Niet kwetsbaar durven zijn. Jezelf belangrijk vinden – misschien is dat nog de beste definitie.

AN: Okee, allemaal duidelijk voor mij, dank je wel Satyamo! Heb jezelf nog iets toe te voegen aan dit interview?
Satyamo: Dat het me verwondert hoe ik graag lees en schrijf en zo over advaita, terwijl er eigenlijk Niets over te zeggen is, pure eenvoud. Life is not a problem to be solved, but a mystery to be lived (Osho).

AN: Ja, een mooie en bekende uitspraak, van hem!

(Satyamo betekent volgens Bhagwan, Allerhoogste Waarheid. Zie ook: www.satyamo.nl)