Peter Gerritsen interview

Advaita Nederland interviewt Peter Gerritsen:

AN: Wat is jouw link met Advaita?
PG: Na 8 jaar zoeken, eerst vanuit persoonlijke ontwikkeling waar ik trainingen volgende van o.a. Tony Robbins, toen vanuit spirituele ontwikkeling (mediteren, Avatar trainingen etc), kwam ik zo’n 2 jaar geleden uit bij Advaita/non-dualiteit.
En er ontstond een heftig verlangen om uit te vinden hoe het zit. Dus veel lezen en hier en daar individuele sessies met wat mensen. Uiteindelijk was het zo’n half jaar geleden allemaal duidelijk en helder. De zoektocht is dus gestopt.

AN: Wil je hier iets vertellen, over ‘allemaal duidelijk en helder’, waardoor je zoektocht dus stopte?
PG: Na eerst een woelig half jaar te hebben gehad in mijn privé leven, waardoor ‘ik’ redelijk op de grond lag om het zo maar te zeggen, stuitte ik afgelopen september op een online forum waar gidsen mensen begeleiden in het zien dat er geen afgescheiden zelf bestaat. En uiteindelijk zag ik het, na begeleiding van zo’n gids, heel helder: de ‘ik’ die ik dacht te zijn is alleen maar een gedachte of een gevoel. Dus ‘ik’ besta niet. Wat ‘ik’ dan wel ben…. geen idee… maakt ook helemaal niets uit.
Het directe gevolg van het inzicht was/is een diepe rust….waarschijnlijk veroorzaakt door het compleet stilvallen van het ‘piekerdenken’? Ik hoef nergens meer naar toe om iets te bereiken of te worden, het is compleet goed zoals het is. En dat betreft ook ‘negatieve’ gevoelens, emoties, gedachten of sensaties. Die zijn ook goed zoals ze zijn.

AN: Wie of wat bedoel je met dat ‘ik’ precies, dat niet bestaat. Heb je daar een voorbeeld van?
PG: Ik bedoel daarmee het zelfbeeld dat ik had. De persoon die ik dacht te zijn. Alle rollen die ik heb, het idee dat ik vader, echtgenoot, zoon, vriend etc ben. Een verhaal, gebaseerd op herinneringen, ervaringen, bevestigingen van anderen etc. Je zou het ook ego kunnen noemen. En dat ben ik niet, het is een verhaal.
By the way, het is er nog wel gewoon: het verhaal, het ego, de ik of hoe je het zou willen noemen. Het enige is dat ik voorheen dacht dat hele verhaal te zijn en nu niet meer. That’s all, heel eenvoudig eigenlijk.

AN: Okee, bedankt! Hoe werkt dat nu voor je uit in de praktijk, deze innerlijke verandering?
PG: Zoals ik al zei… er is een diepe rust, een diep besef van compleetheid… een afwezigheid van incompleetheid. Er is rust en als er een behoefte aan actie opkomt, komt er actie op. Verder wordt alles direct ervaren. Emoties komen op en is geen verhaal omheen. Daardoor blijven de emoties niet meer lang ‘kleven’. Voorheen kon ik een negatieve emotie hebben en gelijk het hele verhaal erbij: ik wil die emotie niet, hoe kom ik er vanaf, waarom heb ik die emotie nou weer etc etc. Dat is niet meer het geval.
Overigens: aan het begin van dit jaar ervoer ik ook de ‘negatieve pool’ van rust: lamlendigheid, wat doet het er allemaal toe? inactiviteit. En dat is wel lastig omdat ik een gezin heb met 3 jonge kinderen en werk…dan is lamlendigheid wel lastig. Maar goed…dat verdween ook gewoon weer. Dat is het gewoon joh… alles gebeurt gewoon van zelf, alles komt op, is er een tijdje en verdwijnt dan weer.

AN: Reageert je omgeving nu anders op je, Peter? Is hen iets opgevallen aan je?
PG: Goeie vraag, dat zou je aan mijn vrouw moeten vragen! Ik heb eigenlijk geen idee want er is niet zoveel behoefte om het er uitgebreid over te hebben. Ja met mensen die geïnteresseerd zijn maar verder niet. ik kan me ook voorstellen dat mensen een ‘negatieve’ verandering merken omdat ik minder interesse heb in alle small talk, persoonlijke drama’s etc.
Ik heb wel, vorig jaar, na het inzicht een tijdje in een soort bliss rondgelopen, misschien dat mensen toen wat zagen? Mooie kleuren om me heen? Is weer rustiger nu dus zal nu wel meevallen….

AN: Kun je met je inzicht anderen helpen? Ga je dat ook doen?
PG: Ja dat kan zeker maar alleen als er interesse is. Ik heb een hele goede vriend en met hem heb ik vaak gesprekken. En blijkbaar helpt hem dat. Maar… moet ook eerlijk zeggen…. de behoefte om anderen te helpen is ook veel minder. En dat bedoel ik niet egoïstisch of zo. Maar waar zou die ander in godsnaam naar toe moeten van mij? Ook dit is een interessante want ik ben trainer/coach en mijn werk bestaat uit het helpen van mensen. Aan de andere kant, ik vind het leuk om met mensen te zijn, te praten en juist omdat er geen behoefte meer is om iemand een bepaalde kant op te willen sturen is het veel spontaner en kunnen kwartjes makkelijker vallen. En als ze niet vallen, ook goed!

AN: Als je terugkijkt op alles, je zoektocht, zogezegd, was er dan daarin een bepaald obstakel, een zogenaamde valkuil? Wat is je advies aan hen die nog zoekende zijn?
PG: Ik zou zeggen, blijf lekker doorzoeken, net zolang totdat het je neus uitkomt. Het gaat toch vanzelf, je hebt er geen zeggenschap over. Als jij zo in elkaar zit dat er een heftig verlangen naar zoeken is dan zoek je, zo gaat dat.
Voor mij was het grootste obstakel angst… een hele diepe zwarte angst om te verdwijnen. Heel paradoxaal,,, zowel de angst om te verdwijnen als ook het verlangen om te verdwijnen.
Mijn advies is om die angst volledig te ervaren, totaal en compleet. Net zolang totdat er leegte is. Dus wat er nodig is volgens mij is een moedig hart, lef om alles te ervaren wat er ervaren wil worden. Hans Laurentius zegt het heel mooi: het leven op volle toeren is veel leuker!

AN: Okee, duidelijk advies!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s